හයවන පරිච්ඡේදය: අතීතයේ දෝංකාරය - පරිසර ප්රතිනිර්මාණය
පර්යේෂණාගාරයේ අවසාන වීදුරු බිත්තියත් බිඳී ගොස්, සැබෑ ලෝකයේ වැස්ස මහා මුහුදු රළක් මෙන් ආර්යන්ව ගිලගත් පසු, ඔහු පිවිසෙන්නේ මරණයටත් වඩා ගැඹුරු, ශුන්යත්වයෙන් පිරුණු 'නිදහස් ස්තරය' වෙතටයි. මෙතැන් සිට ඔහු තම මෙහෙයුමේ තීරණාත්මකම සහ සංකීර්ණම අදියර ආරම්භ කරයි.
කාලය සහ අවකාශය මියගිය ඒ සුදු පැහැති ශුන්යත්වය මධ්යයේ ආර්යන් නිසලව සිටගෙන සිටියි. ඔහු අවට කිසිදු සීමාවක් නැත; ඉහළ හෝ පහළ නැත. පර්යේෂණාගාරයේ තිබූ සියලුම ඩිජිටල් මෙවලම් දැන් අතුරුදන් වී ඇතත්, ඔහුගේ විඥානය දැන් වෙනදාටත් වඩා ප්රබල වී ඇත. ඔහු දැන් සූදානම් වන්නේ 'මහා නිර්මාණය' (The Grand Architecture) ආරම්භ කිරීමටයි.
"මනස කියන්නේ රසායනික ප්රතික්රියාවක් විතරක් නෙවෙයි," ඔහු තමන්ටම මුමුණා ගත්තේය. "ඒක මතකයන්ගෙන් ගොඩනැගුණු කතාවක්. ඒ කතාව වෙනස් කරන්න නම්, මට ඔවුන්ගේ මූලයන් (Roots) ස්පර්ශ කරන්න වෙනවා."
ආර්යන් තම දෑස් පියාගෙන තම මතකයේ ගැඹුරුම ස්තර අවුස්සන්නට විය. ඔහුට අවශ්ය වූයේ ඇලීෂා සහ සෙනාලිගේ යටිසිතට 'ගෙදර' යන හැඟීම ලබා දෙන, එහෙත් ඔවුන්ව සම්පූර්ණයෙන්ම ව්යාකූල කරන පරිසරයකි. ඔහු තම මනසින් පළමු පියවර තැබීය.
ක්ෂණයකින්, ඒ සුදු පැහැති ශුන්යත්වය තුළින් කළු පැහැති දුමාරයක් මතු විය. ඒ දුමාරය ක්රමයෙන් ඝනීභවනය වී, මීදුමෙන් වැසුණු මහා කඳු පන්ති බවට පරිවර්තනය විය. මෙය ඔහු 90 දශකයේ අත්විඳි, මීදුමෙන් වැසුණු සීතල කඳුකර ගම්මානයක මතකයයි. නමුත් ඔහු එය එලෙසම තැබුවේ නැත. ඔහු එම මතකය මත 'පෞරාණික' (Ancient) ස්තරයක් ආලේප කළේය.
ඔහු මැටි සහ ගල්වලින් නිමවූ පටු, දුහුවිලි පිරුණු මාවත් නිර්මාණය කළේය. 90 දශකයේ තිබූ තේ වතු පසෙකින්, ඔහු ජේසුස් වහන්සේගේ යුගය සිහිගන්වන පැරණි ගල් නිවාස සහ මඩුවලින් පිරුණු ගම්මානයක් ගොඩනැගුවේය. එහි කිසිදු විදුලි කණුවක් හෝ තාක්ෂණික මෙවලමක් නොවීය. ඒ වෙනුවට මාවත් දෙපස තිබුණේ මැටියෙන් තැනූ පහන් රුක් පමනි. එම පහන්වලින් නැගෙන කළු දුම වාතය සමඟ මිශ්ර වී, අමුතුම ආකාරයේ දුෂ්කර අඳුරක් පරිසරයට එක් කළේය.
ගම්මානය මධ්යයේ ඔහු පැරණි ගල් ළිඳක් නිර්මාණය කළේය. ඒ ළිඳේ ගල්වල වැවී තිබූ පාසි පවා ඔහු නිර්මාණය කළේ ඉතාමත් සූක්ෂම ලෙසය. අවට පරිසරයෙන් ඇසුණේ දුරස්ථ පල්ලියක සීනුවක හඬ සහ කඳු අතරින් හමන දුක්බර සුළඟේ හඬ පමනි. මෙය 90 දශකයේ 'නොස්ටැල්ජියාව' සහ වසර දෙදහසකට පෙර යුගයක 'පෞරාණිකත්වය' එකිනෙක ගැටෙන මහා පරස්පරයක් විය.
පරිසරය සකසා අවසන් වූ පසු, ආර්යන් තම දෙවන පියවර වෙත යොමු විය. ඔහුට අවශ්ය වූයේ ඇලීෂාගේ සහ සෙනාලිගේ අතීත මතකයන් කොටස් කිහිපයක් මේ සිහින ලෝකය තුළට 'බීජ' (Seeds) ලෙස ඇතුළු කිරීමටයි.
- ඇලීෂා සඳහා: ඔහු ඇලීෂාගේ කුඩා කල මතකයක තිබූ පැරණි ලී පෙට්ටියක් ගම්මානයේ එක් නිවසක කෙළවරක තැබුවේය. ඒ පෙට්ටිය තුළ තිබුණේ ඇගේ මියගිය මව ඇයට ලියා තිබූ ලිපියකි. ඔහු ඒ ලිපියෙහි අකුරු පවා ඇගේ මවගේ අත් අකුරින්ම ප්රතිනිර්මාණය කළේය. මෙය ඇලීෂාව මේ සිහිනයට ආත්මීයව ගැටගසන 'නැංගුරම' (Anchor) විය.
- සෙනාලි සඳහා: ඔහු සෙනාලිගේ යටිසිතට පිවිසියේය. ඇගේ බුද්ධිය ආකර්ෂණය කර ගැනීම සඳහා ඔහු පැරණි ගල් පුවරු මත කොටා ඇති සංකීර්ණ ජ්යාමිතික සටහන් කිහිපයක් නිර්මාණය කළේය. ඇය කුඩා කල තම පියා සමඟ ඉගෙන ගත් ඒ රහස්ය ගණිතමය සලකුණු දුටු සැණින්, ඇගේ තර්කානුකූල මනස මේ සිහිනය සැබෑවක් ලෙස වැළඳගනු ඇති බව ඔහු දැන සිටියේය.
"මම ඔවුන්ගේ මතකයන් ඔවුන්ටම එරෙහිව පාවිච්චි කරනවා," ආර්යන් මුමුණන්නට විය. "මතකය තමයි යථාර්ථය කියන දේ පාලනය කරන එකම ප්රභවය."
දැන් නිර්මාණය අවසන්ය. දැන් අවශ්ය වන්නේ ක්රියාකාරීත්වයයි. ආර්යන් තම පාලක භූමිකාවෙන් ඉවත් වී, මේ කතාවේ චරිත බවට පත්විය යුතුය. ඔහු තම විඥානය කොටස් දෙකකට බෙදන්නට විය. මෙය ඔහුගේ මානසික ශක්තිය අධික ලෙස වැය කරන ප්රබල ක්රියාවලියකි.
ඔහු තම විඥානයෙන් කොටසක් ගෙන කාවින්ද (Kavinda) ලෙස නම් කළේය.
- කාවින්ද: ඔහු ආර්යන්ගේ සංවේදී සහ පරාර්ථකාමී කොටස නිරූපණය කරයි. ඔහු ඇඳ සිටින්නේ අළු පැහැති ගොරෝසු වස්ත්රයකි. ඔහුගේ දෑස් තුළ ඇත්තේ ගැඹුරු සහනයකි. ඔහු ඇලීෂාගේ 'සැනසීම' සොයන ස්වභාවය පරීක්ෂා කිරීම සඳහා නිර්මාණය කරන ලදී.
ඔහු තම විඥානයේ අනෙක් කොටස ගෙන විදුර (Vidura) ලෙස නම් කළේය.
- විදුර: ඔහු ආර්යන්ගේ බුද්ධිමත්, තීරණාත්මක සහ ප්රතාපවත් කොටස නිරූපණය කරයි. ඔහු එම පැරණි ගම්මානයේ පාලකයෙකු හෝ ගුරුවරයෙකු වැනි ගාම්භීර ස්වරූපයක් ගත්තේය. ඔහු සෙනාලිගේ 'තත්වයට' සහ 'බුද්ධියට' ඇති ආශාව පරීක්ෂා කිරීම සඳහා නිර්මාණය කරන ලදී.
"කාවින්ද සහ විදුර... ඔවුන් දෙදෙනාම මම," ආර්යන් තමන්ටම පැවසීය. "ඒත් මේ සිහිනය ඇතුළේ ඔවුන්ට පවා ඒ බව අමතක වෙන්න ඕනේ. ඔවුන් ජීවත් වෙන්න ඕනේ සැබෑ මිනිස්සු විදිහට."
ආර්යන් මේ පරිසරය තුළ විශේෂ ශබ්ද රටා කිහිපයක් තැන්පත් කළේය.
- ඔහු "දු" අකුරෙන් පටන් ගන්නා ශබ්ද පීඩාකාරී අවස්ථාවලට සම්බන්ධ කළේය: මීදුම අතරින් ඇසෙන දුරස්ථ වෘක හඬවල්, දුක්බර සුළං හඬවල් සහ ගම්මානයේ එක් පසෙක ඇති දුෂ්කර කඳු බෑවුම්. මෙමගින් මනස තුළ නොසන්සුන් බවක් (Anxiety) ඇති කරයි.
- ඔහු "ප" අකුරෙන් පටන් ගන්නා ශබ්ද පිබිදීමේ අවස්ථාවලට සම්බන්ධ කළේය: ළිඳෙන් දිය ඇදීමේදී ඇසෙන පිරිසිදු ජලයේ හඬ, උදෑසන පක්ෂීන්ගේ ගීත හඬ සහ පල්ලියේ සීනුව. මෙමගින් පිබිදීම සහ ප්රඥාව පිළිබඳ හැඟීමක් ඔහු රෝපණය කළේය.
දැන් සියල්ල සූදානම්ය. ආර්යන් තම මනෝ ශක්තිය මෙහෙයවා, සැතපුම් සිය ගණනක් ඈතින් නිදා සිටින ඇලීෂා සහ සෙනාලිගේ විඥානයන් මේ තෙවන ස්ථරය වෙත (Layer 3) ඇද ගත්තේය.
ඔවුන් මේ පැරණි ගම්මානයේ මාවත් මත ඇස් හරින විට, ඔවුන්ට තමන් කවුද යන්න පවා අමතක වී තිබුණි. ඔවුන්ට මතක තිබුණේ ආර්යන් ඔවුන්ගේ මනසට ඇතුළු කළ 'අතීත මතක බීජ' පමනි. ඇලීෂා තමන්ව හැඳින්වූයේ ඒ ගම්මානයේ වෙසෙන අසරණ තරුණියක ලෙසය. සෙනාලි තමන්ව හැඳින්වූයේ උගත් පවුලකින් පැමිණි ප්රභූ කාන්තාවක ලෙසය.
ආර්යන්, දැන් කාවින්ද සහ විදුර ලෙස බෙදී, ඒ මීදුම අතර සැඟවී ඔවුන් දෙස බලා සිටියි. ඔහුගේ විඥානය මේ චරිත දෙක අතර දෝලනය වෙමින් පවතී.
"දැන් කාලය සහ අවකාශය මගේ පාලනය යටතේ," ඔහු තම මූලික විඥානයෙන් සිතුවේය. "තාක්ෂණය නැති, නූතන ලෝකය නැති මේ සැබෑ වැලි සහ ගල් අතරේ... මම මගේ පරීක්ෂණයේ අවසාන පියවර තබනවා.
ගම්මානයේ මධ්යයේ ඇති ළිඳ අසලින් තරුණියන් දෙදෙනා මුණගැසෙනු ඔහු දුටුවේය. ඔවුන් දෙදෙනාම එකිනෙකාව හඳුනාගත්තේ නැත. ඔවුන් දැන් මේ සිහිනයෙහි සිරකරුවන්ය.
පර්යේෂණාගාරයේ තිබූ ඒ සීතල නිල් ආලෝකය දැන් සම්පූර්ණයෙන්ම මැකී ගොස්, මේ අතීත ගම්මානයේ දුහුවිලි පිරුණු තඹ පැහැති හිරු එළිය ඔවුන්ගේ මුහුණු මත පතිත වන්නට විය. හයවන පරිච්ඡේදය මෙසේ අවසන් වන විට, ආර්යන්ගේ මහා නිර්මාණය (The Reconstruction) පණ ලබා ඇත.