අටවන පරිච්ඡේදය: දිව්යමය උපත සහ මහා කඩාවැටීම
මීදුමෙන් වැසුණු ඒ පැරණි ගම්මානයේ වාතය දැන් අමුතුම ආකාරයේ රිද්මයකින් වෙව්ලන්නට විය. එය ප්රසව වේදනාවක සහ පිබිදීමක සංකලනයකි. ආර්යන් තම විඥානයෙන් මැවූ ඒ ද්විත්ව ස්තරය තුළ කාලය දැන් තීරණාත්මක ලක්ෂ්යයකට පැමිණ ඇත.
ඇලීෂා සිටි ඒ මැටි නිවස තුළින් මහා ආලෝකයක් විහිදෙන්නට විය. ඇගේ ප්රසව වේදනාව දැන් උච්චතම අවස්ථාවට පැමිණ ඇති අතර, මුළු ගම්මානයම නිහඬ කරමින් පළමු දරුවා මෙලොවට බිහි විය.
එහෙත් ඒ උපත අසාමාන්ය විය. දරුවා මෙලොවට පැමිණියේ අත් දෙකම නොමැතිවය. ඒ කුඩා උරහිස්වලින් පහළට දෑත් පිහිටා තිබුණේ නැත. මෙයින් නිරූපණය වූයේ ලෝකයේ කිසිදු දෙයක් ග්රහණය කර ගැනීමට හෝ අල්ලා ගැනීමට උත්සාහ නොකරන, කිසිදු ආත්මාර්ථකාමී බලාපොරොත්තුවක් හෝ 'සැනසීමක්' බලාපොරොත්තු නොවන පිරිසිදු විඥානයයි. අතක් නැති ඒ දරුවා කිසිවක් අත්පත් කර ගැනීමට වෙහෙසෙන්නේ නැත; ඔහු හුදෙක් ආදරයේ පරම ශුන්යතාවයයි.
කාවින්ද (ආර්යන්ගේ කොටස) ඒ අත් නොමැති දරුවාව තම පපුවට තද කර ගත්තේය. දරුවාගේ සිරුරෙන් රිදී පැහැති ආලෝකයක් විහිදුණි. ඇලීෂා මළානික දෑසින් ඒ දරුවා දෙස බලා සිටියදී, කාවින්ද ඒ දරුවා රැගෙන නිවසින් පිටතට පිය නැගුවේය.
කාවින්ද ඒ දරුවා රැගෙන මීදුම අතරින් දුරස්ථ කඳු පන්තිය දෙසට ඇවිද ගියේය. ඔහු පියවර තබන සෑම අවස්ථාවකම කාලය සහ අවකාශය නැවතත් විකෘති විය. ඔහු ඇලීෂාගේ ස්තරයේ සිට සෙනාලි සිටින ස්තරය වෙත ඒ දරුවා රැගෙන ගියේය.
සෙනාලි තවමත් සිටියේ තමාට දරුවෙකු නොලැබීමේ දුක්බර බලාපොරොත්තුවකය. ඇයට වසර දෙකක් ගත වී ඇති බව දැනුණද, ඇය ඉදිරියේ කාවින්ද පෙනී සිටියේ ඒ අත් නොමැති දරුවා දෑතින් දරාගෙනය. සෙනාලි ඒ දරුවා දෙස බැලුවේ මවිතයෙනි.
"මේ තමයි බැඳීම්වලින් තොර සත්යය," කාවින්ද පැවසීය. "මුළු ලෝකයම අල්ලගන්න හදන මිනිස්සු අතරේ, මුකුත්ම අල්ලගන්න අත් නැති මේ දරුවා තමයි සැබෑ නිදහස."
සෙනාලි ඒ දරුවාගේ දෑස් දෙස බලන විට, ඇගේ සිරුර තුළ තිබූ සියලුම 'තර්කනයන්' සහ 'අහංකාරය' දිය වී යන බව ඇයට දැනුණි. ඇලීෂාගේ දරුවා දැකීමෙන් පසු සෙනාලිගේ යටිසිත තුළ මහා පිබිදීමක් හටගත්තේය.
තවත් කාලය වේගයෙන් ගෙවී ගියේය. සෙනාලිගේ මාරක හෝරාව පැමිණි අතර ඇගේ කුස තුළ වැඩුණු ඒ ජීවය මෙලොවට ඒමට සූදානම් විය. සෙනාලිගේ ප්රසව වේදනාව ප්රබල විය. ඇය වේදනාවෙන් කෑගසද්දී, හදිසියේම මුළු අහසම දෙබෑ කරමින් මහා ආලෝක ධාරාවක් පෘථිවියට පතිත විය.
ඒ ආලෝකය මැදින් ආර්යන් තම සැබෑ ස්වරූපයෙන් පෙනී සිටියේය. ඔහු සෙනාලි අසලට පැමිණෙන විට, ඇගේ දරුවා මෙලොවට බිහි විය. ඒ මොහොතේ මුළු අවකාශයම රන්වන් පැහැයෙන් පිරී ගියේය. ආර්යන් ඒ දරුවාව ස්පර්ශ කළේය. ඒ දරුවාගේ ස්පර්ශයත් සමඟම ආර්යන්ට සහ සෙනාලිට එක්වරම පසක් විය;
"මේ තමයි ආදරයේ උපත (The Genesis of Love). එය සැනසීමක් නෙවෙයි, එය තත්වයක් නෙවෙයි. එය උපදින්නේ සියල්ල අහිමි වූ, සියල්ල හිස් වූ ඒ ශුන්යත්වය ඇතුළෙයි."
පර්යේෂණාගාරයේ අවසාන කඩාවැටීමට (The Kick) පෙර ආර්යන් තම තීරණය ක්රියාත්මක කළේය. ඔහු තරුණියන් දෙදෙනාගේම මතකය සම්පූර්ණයෙන්ම මකා දැමීමට විධානය කළේය. * ඇලීෂා: ඇගේ මනසට ඒ අත් නොමැති දරුවාගේ වේදනාව දරාගත නොහැකි බැවින්, ආර්යන් ඇගේ මුළු අත්දැකීමම ඇගේ විඥානයෙන් සදහටම මකා දැමීය.
- සෙනාලි: ඇගේ මතකයද මකා දැමූ නමුත්, ආර්යන් ඇයට සුවිශේෂී තෑග්ගක් ලබා දුන්නේය. ඔහු ඇය ලැබූ වසර දෙකක ඉවසීම, ඒ ආලෝකය සහ දරුවාගේ ස්පර්ශය යන සියල්ලේම සම්ප්රයුක්තයක් (Synthesis) ලෙස "එක්තරා සුවිශේෂී සිහිනයක්" ඇගේ යටිසිතේ තැන්පත් කළේය. ඇය සැබෑ ලෝකයේදී සියල්ල අමතක කර අවදි වුවද, මේ සිහිනය ඇගේ ආත්මය තුළ සදාකාලිකව පවතිනු ඇත.
"දැන් අවදි වෙන්න කාලය හරි!" ආර්යන් මහා හඬින් පැවසීය.
ක්ෂණයකින්, ඒ අතීත ගම්මානය, දරුවන් සහ ගල් නිවාස සියල්ල කුඩා ආලෝක අංශු බවට පත්වී විසිරී ගියේය. ඇලීෂා සහ සෙනාලි මහා ප්රපාතයකට ඇද වැටෙන්නාක් මෙන් දැනී, තිගැස්සී අවදි විය. පර්යේෂණාගාරයේ තිබූ සියලුම යන්ත්ර මහා හඬින් පිපිරී ගියේය.
ආර්යන්ගේ දෑස් විවර විය. ඔහු සැබෑ පර්යේෂණාගාරයේ සිටියි. වැස්ස තවමත් බාහිරින් ඇසෙයි.
"පරීක්ෂණය ඉවරයි," ආර්යන් මෘදු හඬින් පැවසීය.