දහවන පරිච්ඡේදය: නිමාව සහ නව ආරම්භය
සැබෑ ලෝකයේ මාවත් දිගේ ආර්යන් සෙමින් පිය නැගුවේය. පර්යේෂණාගාරයේ කෘතිම සීතලත්, යන්ත්ර සූත්රවලින් නිකුත් වූ ඒ වියළි හුස්මත් දැන් ඔහුගෙන් බොහෝ ඈතට ගොස් ඇත. රාත්රී අහස අඳුරු සහ බරැති වලාකුළුවලින් වැසී තිබුණද, ආර්යන්ගේ මනස තුළ තිබුණේ අතිශය විනිවිද පෙනෙන පැහැදිලි බවකි. ඔහු දැන් යන්නේ සෙනාලි මුණගැසීමටය. ඇගේ විඥානය තුළ ඔහු ඉතාමත් සූක්ෂම ලෙස තැන්පත් කළ ඒ 'සුවිශේෂී සිහිනයේ' (The Specific Dream) සැබෑ ප්රතිඵලය අස්වනු නෙළා ගැනීමේ හෝරාව දැන් එළඹ ඇත.
සෙනාලි සිටියේ ඇගේ නිවසේ සඳැල්ලේ (Balcony) නිශ්චලව අඳුරු අහස දෙස බලාගෙනය. ආර්යන් ඇය අසලට යන විටත් ඇය සිටියේ දැඩි ව්යාකූලත්වයකිනි. ඇයට පර්යේෂණාගාරයේ වූ කිසිවක් මතක නැත; ඇගේ මනසින් ඒ සියල්ල ආර්යන් විසින් මකා දමා තිබුණි. එහෙත් ඇයට මතක ඇත්තේ එක්තරා අද්භූත, තර්කනයට හසු නොවන සිහිනයක් පමනි. ඒ සිහිනය තුළ වූ උස් ප්රදීපාගාරය සහ අහස වසාගත් රන්වන් වෘක්ෂය ඇගේ හදවතේ රිද්මය සහ ඇගේ ජීවිතය පිළිබඳ වූ සියලුම පූර්ව නිගමන වෙනස් කරමින් තිබුණි.
ආර්යන් ඇය අසල නතර වී ඇගේ දෑස් දෙස කෙලින් බැලුවේය. ඒ දෑස් තුළ පෙර තිබූ තර්කානුකූල, ස්ථිර සහ දැඩි ස්වභාවය දැන් දිය වී ගොස් ඇති බව ඔහු දුටුවේය. ඇගේ බැල්ම තුළ තිබුණේ තමාටම කියාගත නොහැකි කිසියම් ප්රහේලිකාවක සලකුණුය. ඇගේ යටිසිත ඇයට පවසන දේ සහ ඇගේ සවිඥානික මනස දන්නා දේ අතර මහා ගැටුමක් හටගෙන තිබුණි.
"සෙනාලි..." ආර්යන් මෘදු ලෙස ඇමතීය. ඔහුගේ හඬ රාත්රියේ නිහඬතාවය බිඳ දමමින් ඇගේ ආත්මයේ ගැඹුරුම තැන් ස්පර්ශ කළේය. "මම දන්නවා ඔයාගේ හිත ඇතුළේ ලොකු අරගලයක් සිද්ධ වෙනවා කියලා. මම ආවේ ඔයාගෙන් එක දෙයක් අහන්න. මට ඕනේ ඔයා මගේ ජීවිතේ සදාකාලික සහකාරිය වෙනවට. මට ඔයාගේ කැමැත්ත ඕනේ. සෙනාලි... ඔයාට පුළුවන්ද මට ආදරය කරන්න?"
සෙනාලි මොහොතක් ගල් ගැසුණාක් මෙන් නිශ්ශබ්ද වූවාය. ඇගේ මනස තුළ දෝංකාර දුන්නේ ඒ සිහිනයයි. එහි වූ රිදී පැහැති ආලෝකය ඇගේ මුළු සිරුරම වෙළා ගන්නාක් මෙන් ඇයට දැනුණි. ඇගේ අවිඥානය ආර්යන්ව හඳුනාගෙන තිබුණි; ඔහු තම 'ගැලවුම්කරුවා' බවත්, ඒ සිහිනයේ නිර්මාණකරුවා බවත් ඇගේ යටිසිත ඇයට රහසින් පැවසීය. එහෙත් ඇගේ සවිඥානික මනස, ඇගේ සමාජ මට්ටම, ඇගේ පුරුදු සහ මෙතෙක් ඇය විශ්වාස කළ තර්කනය තවමත් ඇයව පාලනය කිරීමට වියරු උත්සාහයක නිරත විය. ඇය ආර්යන් දෙස බලා ගැඹුරු, දුෂ්කර හුස්මක් ගත්තාය.
"සමාවෙන්න ආර්යන්," ඇය ඉතාමත් සෙමින්, වෙව්ලන හඬින් පැවසුවාය. "මට ඔයා ගැන අමුතුම හුරුපුරුදු හැඟීමක් දැනෙනවා... හරියට අපි කාලාන්තරයක් තිස්සේ දන්නවා වගේ. ඒත්... ඒත් මට මේ වෙලාවේ ඒකට කැමති වෙන්න බැහැ. මගේ තර්කනයට අනුව මේක හරි කියලා මට හිතෙන්නේ නැහැ. මගේ උත්තරය 'නැහැ' (No)."
සෙනාලිගේ ඒ 'නැහැ' යන වචනයත් සමඟම, මුළු අහසම ගිගුම් දෙමින් මහා වැස්සක් ඇද හැලෙන්නට විය. එය කෙතරම් වේගවත්ද යත්, තත්පර කිහිපයකින් මුළු පරිසරයම ජලයෙන් වැසී ගියේය. සීතල වැහි බිඳු මහා වේගයකින් ඔවුන් දෙදෙනා මත පතිත වන්නට විය. සෙනාලි බලාපොරොත්තු වූයේ ආර්යන් වේදනාවෙන් හෝ කෝපයෙන් එතැනින් නික්ම යනු ඇතැයි කියාය. ඕනෑම පිරිමියෙකුට මෙවැනි ප්රතික්ෂේප කිරීමක් මහා දුකක් ගෙන එන්නකි.
නමුත් ආර්යන්ගේ මුහුණේ මැවුණේ අතිශය සියුම්, සන්සුන් සහ අද්භූත හිනාවකි. ඔහු කලබල වූයේ නැත. ඔහුගේ දෑස්වල තිබුණේ වේදනාවකට වඩා ජයග්රාහී දීප්තියකි.
ඔහු දන්නේය, සෙනාලිගේ මුවින් පිටවූ ඒ 'නැහැ' යන වචනය හුදෙක් ඇගේ බාහිරින් ගොඩනගාගත් තර්කනයේ අවසාන ආරක්ෂක පවුර පමනක් බව. ඇගේ දෑස් දිලිසෙන ආකාරය සහ වැස්සත් සමඟ ඇගේ මුහුණේ ඇති වූ ඒ ව්යාකූල බැල්මත් ඔහුට රහසක් පැවසීය. සැබෑ ආදරයේ උපත (The Genesis of Love) සිදුවන්නේ ක්ෂණික එකඟතාවයකින් නොව, මෙවැනි මහා මානසික බිඳවැටීමකිනි. ඇගේ යටිසිත තුළ ආර්යන් වපුරන ලද ඒ 'පිරිසිදු ආදරයේ බීජය' දැන් සැබෑ ලෝකයේ මේ වැස්සේ තෙතමනය උරාගෙන පැළවෙන්න පටන් ගෙන ඇත.
"බීජය වැඩෙන්න පටන් අරන්," ඔහු තමන්ටම මුමුණා ගත්තේය. ඔහුට ඇසුණේ ඇගේ 'නැහැ' යන වචනය නොව, ඇගේ යටිසිතේ ක්රමයෙන් පැළවන ඒ මහා වෘක්ෂයේ මුල් විහිදෙන හඬයි. ඇය ප්රතික්ෂේප කර ඇත්තේ ආර්යන්ව නොව, ඇගේ පැරණි, රැවටිලිකාර ආත්මයයි.
ආර්යන් ඇය දෙස බලා සිටින විට, සෙනාලිගේ මනසෙහි තිබූ මහා බාධකය බිඳ වැටුණි. දැන් ඇය සිටින්නේ 'නැහැ' යන ප්රතික්ෂේප කිරීමත්, 'ඔව්' යන පිළිගැනීමත් යන දෙකම ඉක්මවා ගිය අමුතුම මානසික අවකාශයකය. මෙය ප්රාචීන දර්ශනයේ එන 'ශුන්යතාවය' (Zero-ness) බඳු තත්ත්වයකි. ඇගේ මනස දැන් 'හිස් කුසලානයක්' (An Empty Cup) වැනිය. එහි 'නැහැ' කියා ඉතිරි වූ තර්කයක් නැත; 'ඔව්' කියා පැවසිය හැකි අහංකාරයක් ද නැත.
මෙම අද්භූත නිහඬතාවය තුළ ඇයට දැනෙන්නේ තමා සහ ආර්යන් යනු පුද්ගලයන් දෙදෙනෙකු නොව, එකම විඥානයක කොටස් දෙකක් බවයි.
ඇගේ අහංකාරය (Ego) ශුන්ය වන විට, ඇගේ 'ඔව්' සහ 'නැහැ' යන ද්විත්වභාවයන් (Duality) දිය වී ගොස් සැබෑ ආදරය ඉතිරි වේ. සෙනාලිට දැන් දැනෙන්නේ තමා මීදුම අතර අතරමං වූ මගියෙකු නොව, ඒ මීදුම මවාගත් මහා නිර්මාණකරුවා සමඟ එකතු වූ හවුල්කාරියක ලෙසය. ඇගේ මුළු සිරුරම වැස්සෙන් පෙඟී තිබුණද, ඇගේ ආත්මය තුළ ඇවිළෙන්නේ මහා ආලෝකයකි.
"ඔබේ 'නැහැ' යන්නට මම ආදරය කරමි," ආර්යන් ඇගේ සිතුවිලි කියවන්නාක් මෙන් රහසින් පැවසීය. "මන්ද ඒ 'නැහැ' යන්න තුළින් පමණක් සැබෑ 'ඔව්' යන්නට උපත ලැබිය හැකි බැවිනි."
ආර්යන් කිසිවක් නොකියාම වැස්සේම පියවර තබා ඇයගෙන් ඈතට ඇවිද යන්නට විය. සෙනාලි සඳැල්ලේ සිට ඔහු යන දෙස බලා සිටියේ මහා බරක් හදවතින් ඉවත් වූවාක් මෙන් සහ පෙර නොදැනුණු අමුතුම ආකාරයේ ආශාවකින් යුතුවය. ඇගේ දෑස්වලින් කඳුළු සහ වැසි දිය එකට මුසු වී ගලා ගියේය. ඇය දැන් සිටින්නේ පිබිදීමක (Awakening) මුල් අදියරේය.
ඈතට යන ආර්යන්ගේ රුව මීදුම සහ වැස්ස අතර නොපෙනී යන්නට විය. එහෙත් සෙනාලි තවදුරටත් කලබල වූයේ නැත. ඇය දන්නේය, ඔහු කොහේ ගියත් ඔහු සිටින්නේ ඇගේම මනස තුළ වැඩෙන ඒ රන්වන් වෘක්ෂයේ සෙවණේ බව.
වැස්ස තවමත් මහා හඬින් ඇද හැලෙයි. එය ලෝකය සෝදා පිරිසිදු කරන වැස්සකි. බීජයට පණ දෙන වැස්සකි. ආර්යන් වපුළ ඒ ආදරය සෙනාලිගේ හදවත තුළ සදාකාලිකව ජීවමාන වනු ඇත. කාලයත් සමඟ ඇගේ ඒ 'නැහැත් නැති ඔව්ත් නැති' තත්ත්වය මහා නිහඬතාවයක් බවට පත් වී, ඇය නැවතත් ඒ රන්වන් වෘක්ෂයේ සෙවණ සොයා ඔහු කරා පැමිණෙනු ඇත.
ආදරයේ සැබෑ උපත සිදුවී අවසන්ය. එය තවදුරටත් පරීක්ෂණයක් නොවේ; එය සැබෑ ජීවයකි.